Page content

Alle signalen waren er: STOPPEN

article content

Alle signalen waren er: STOPPEN

Ken je dat gevoel? Je bent ergens mee bezig en je zit er zo in, je voelt je zo verantwoordelijk dat je alle signalen in de wind slaat. Signalen als, frustratie, onmacht, verdriet, radeloosheid, boosheid….en toch ga je door. Alle emoties negerend, tot het moment dat je in huilen uitbarst, niet kan stoppen en het even niet meer weet.

Ik ken het wel. Het was alweer een tijd terug. Ik was bezig met een project, nee MIJN project, MIJN kindje. Ik had het concept helemaal bedacht en was er vol mee aan de slag gegaan met behulp van externe partijen die ik nodig had voor de ontwikkeling. Het project duurde inmiddels al een paar jaar door allerlei externe problemen en ook mijn drukke agenda met opdrachten. Het project had steeds wel nieuwe oplevingen, maar echt van de grond kwam het niet.

De laatste opleving met nieuwe ideeën en invalshoeken maakte dat ik er weer vol mee aan de slag ging. Maar mijn gevoel voor het project was veranderd, van MIJN kind naar zucht, steun, pfff. Maar ik negeerde het, ik was er immers al een paar jaar mee bezig en ik moest er nu echt wel iets mee gaan doen (toch?). Anders was het voor niks geweest. En ook tijdens deze laatste opleving kwamen er weer een aantal tegenslagen, maar ik had me er in vast gebeten, ook al had ik er buikpijn van.

En toen kwam het moment, de laatste tegenslag. Ik ging zitten en wist het echt niet meer. Moedeloos, radeloos, energieloos. En nu? Maar ik moet er mee door, toch? Tijdens dit moment zij iemand tegen mij “Sabrina, zet het in de koelkast, gewoon parkeren, niet naar kijken. Misschien doe je er ooit nog iets mee, misschien niet. Maar voor nu, loslaten. Ga je alsjeblieft richten op zaken waar je energie van krijgt.” Zo simpel. Ik luisterde. De gedachten waren er nog wel hoor (“dat kan tocht niet”,”je bent er al zo lang mee bezig”, “maak het nou af anders is het allemaal voor niets geweest”) maar het blok aan mijn been (dat was het inmiddels wel geworden) was zo groot, dat ik luisterde. Ik parkeerde het, stopte het in de koelkast en besloot op dat moment er niet meer naar te kijken, voor nu. En er viel een last van mijn schouders. Er ontstond op dat moment zoveel ruimte.

En de signalen en gevoelens waren er al zolang, overduidelijk. Ze hadden me iets te zeggen, maar mijn gedachten en overtuigingen waren zo sterk dat ik niet meer bij mijn echte gevoel, wat ik het liefst wilde, kon komen. Terwijl de oplossing zo simpel was……

Ken je dat gevoel? Het kan dus eigenlijk heel simpel zijn.

Comment Section

0 reacties op “Alle signalen waren er: STOPPEN

Plaats een reactie


*